Wednesday, April 05, 2006

باز باران بی ترانه

باز باران بی ترانه
بی گهر، بی آشیانه
در بهار بی بهاری
کودکی ده ساله هستم
آرمیده روی خاک سرد و خاموش
زیر آوار خشن
تن زار و خسته
بی رمق، بی جان
رها، چشم بر بسته
از دوباره دیدن خون- ضجه های مادر بیمار
ترک واکرده های دست های زخمی بابا
اشکهای تلخ خواهر مغموم
آه .....آه
کودکی ده ساله هستم
کودکی ده ساله بودم
اهل ایران
شهر ویران
سرزمین ناتمام غصه
ستمگاه اسیران
مرده ام من
بر بستراین خاک
یک بغل پر هفت- سین مرگ دارم من در آغوش
تازه ی تازه
ارمغان میرنوروزی
همین دوش
Again raining, but songless this time
Rain is not a virtue when you are homeless
In greenless yellow spring unlike all other springs
I am a 10 years old boy
Resting on a cold blue ground
Under the tones of collapses
Tired and injured
Pale and lifeless
Free with closed eyes
To see again my ill mother’s sadness grieving
To see again my father’s bloody wounded palms
To see again my sister's sorrow tears
I am a 10 years old boy
I was a 10 years old boy
From Iran
The ruined land
The country of endless grief
The home of oppression
I am dead
On this ground
I have a full Haft-Sin* of death between my arms
New and fresh
A gift from the Norouz** messenger
Right last night

(*) An ancient tradition of Persian-Iranian people putting 7 items of happiness and health on a table when the spring and New Year arrives.
(**) Is the first day of spring which is the first day of Persian-Iranian New Year either.


Blogger fakhere said...

متاسفانه مدتیه که به بهانه های مختلف هر روز قرعه مرگ رو به نام یه عده از ایرانیان رقم می خوره..شعر و عکس بسیار زیبایی است ....موید باشید

9:46 AM  

Post a Comment

<< Home